Trwa ładowanie...
ycipk-1e3ifq

Tomasz Kot o serialu "Świat w ogniu: Początki". Praca w produkcji BBC od kuchni

Jak się pracuje w międzynarodowej produkcji? Czym się różni brytyjskie spojrzenie na wojnę od polskiego? Tomasz Kot opowiada o kulisach serialu "Świat w ogniu: Początki".
Głosuj
Głosuj
Podziel się
Opinie
W jednej z głównych ról pojawiła się Zofia Wichłacz
W jednej z głównych ról pojawiła się Zofia Wichłacz (Materiały prasowe)
ycipk-1e3ifq

Na kanale Epic Drama startuje brytyjski serial "World on Fire" aka "Świat w ogniu: Początki". Produkcja BBC opowiada o pierwszym roku II wojny światowej: od ataku Niemiec na Polskę aż po bitwę o Anglię, ale nie z perspektywy wielkich mocarstw i ich interesów, tylko zwyczajnych ludzi. W jednej z ról pojawia się Tomasz Kot, który gra jednego z obrońców Poczty Gdańskiej.

ZOBACZ WIDEO: "Świat w ogniu" - zwiastun

ycipk-1e3ifq

Jak wyglądało zderzenie z brytyjskim spojrzeniem na wojnę? Jak to się różni od polskiego? Czy te różnice daje się wyczuć?

Tomasz Kot: Tak, tak, daje się. Byłem też zaskoczony, że to jest w serialu tak mocno zaakcentowane, że w Polsce tak bardzo czekano na Zachód. Pamiętam też, że cały czas były próby wyjaśnienia sytuacji. Bo ja mam takie swoje spojrzenie, że bez pamięci o zaborach ciężko mówić o międzywojniu. Polska międzywojenna trwała dwadzieścia lat i wszyscy, którzy się łapią na ten okres, wiedzą doskonale, że przed chwilą Polski nie było w ogóle - mój ojciec nie pamiętał Polski, mój dziadek nie pamiętał i mój pradziadek też nie pamiętał. Po prostu nie było czegoś takiego jak Polska, była rusyfikacja, germanizacja i tak dalej.

A teraz mamy Polskę. Były pytania w stylu: "A dlaczego ty zabierasz syna na wojnę?", wynikające z niezrozumienia sytuacji. I ja mówię: "Kurde, jeżeli ja w ogóle nie urodziłem się w Polsce – załóżmy, że mieszkam w Warszawie i urodziłem się na terenie Rosji – to teraz razem z synem walczymy o coś, czego nie mieliśmy i co za chwilę znów mogą nam zabrać".

Dla nas pewne rzeczy są oczywiste. Zakładam, że ktoś w polskim mundurze w okresie międzywojnia wzbudzał absolutny zachwyt wszystkich: "Jezus Maria, nasze wojsko!". Nie mieliśmy do tej pory prawa mówić po polsku, a teraz mamy nasze wojsko. Wydaje mi się, że tak trzeba patrzeć na ten okres, że tamci ludzie właśnie to mieli w głowach. Dlatego była taka chęć walki, chęć heroicznego postawienia się.

ycipk-1e3ifq

Oczywiście, to moje refleksje, ale tak też staram się to tłumaczyć. Mówię im: "Wyobraź sobie, że ciebie nie ma. Że największy nasz wieszcz tworzy w chwili, kiedy nie ma tej Polski". To jest strasznie ważne, żeby to wiedzieć. Tutaj był największy problem, bo oni tego nie wiedzieli.

Jak się pracowało w sytuacji, w której postacie mówią po polsku, a reżyser jest anglojęzyczny? Czy to nie przeszkadzało w żaden sposób?

Był taki fragment, który był szczytem wszystkiego. Mateusz Więcławek, który gra mojego syna, stoi przerażony, patrzy, co się dzieje, a ja mam do niego krzyknąć w trakcie ogniowej sytuacji: "Nie stój tak i nie gap się jak cielę w malowane wrota" (śmiech). Więc mówię: "Stary, nikt tak nie mówi. Jest takie powiedzenie, ale nie w warunkach wojennych, bo po prostu w połowie zdania cię zabiją, jeśli będziesz stał i wypowiadał całą tę kwestię". "To co byś proponował?". "Synu, chowaj się" (śmiech), czyli coś bardzo krótkiego. Albo po prostu rzuciłbym się na niego. Bo nie ma czasu na takie teksty.

Była taka sytuacja, że drugi reżyser tłumaczy coś Czechom, my odpuszczamy, bo mamy wrażenie, że on coś mówi tylko do nich, a potem okazuje się, że to było do nas wszystkich. I ja mówię: "Przepraszam, czy możesz nam jeszcze raz to powtórzyć?". A on: "A czy nie może ktoś z nich?". My na to, że oni są Czechami i trochę się nie rozumiemy. A on: "Jak to w ogóle jest możliwe, że wy się nie rozumiecie?".

ycipk-1e3ifq

Także przy tym zmęczeniu były takie nieporozumienia, ale to wszystko było raczej żartobliwe, śmieszne. Bardziej powód do anegdoty, niż jakiś problem. Oczywiście jest to bardzo mobilizujące. Jeśli ekipa wie, że mówię po angielsku i muszę zagrać po angielsku, a jest to ciągle świeża sprawa w mojej głowie, to ja jestem szczęśliwy, że mogę się kolejny raz sprawdzić, spróbować nowych umiejętności. W Polsce poznałem już bardzo wiele osób, z większością pracowałem, a tu ciągle jestem w sytuacji debiutanta.

Zobacz też: "Nawiedzony dom na wzgórzu": Twórca serialu obiecuje, że będzie straszniej. Czego spodziewać się po drugim sezonie?

Debiut po raz drugi?

Coś takiego. Wie pan, jak pierwszy raz robiłem "Bikini Blue" i to była główna rola w języku angielskim, to naprawdę czułem się jak debiutant. Taki rodzaj nerwów: "Jezus, co to będzie?". W języku polskim mogę przerwać, zaimprowizować, uratować scenę, a tu już nie. To wszystko musi grać, a ja nie do końca wiem, jakich słów używać, by to uratować. Więc jest coś z debiutanctwa.

ycipk-1e3ifq
Materiały prasowe
Podziel się

Jak wyglądała dbałość Brytyjczyków o szczegóły na planie? Czy czegoś brakowało?

Niczego nie brakowało. Byliśmy pod wielkim wrażeniem. Po pierwszej próbie wzięli nas do pokoju dokumentalistów i pokazywali nam wszystkie rzeczy, które zebrali – fragmenty filmów, kronik filmowych z Polski. To była inspiracja do kostiumów. Dziwili się, że Poczta miała swoje wojskowe mundury. Pytali ciągle, o co chodzi, czemu Poczta ma wojskowe mundury, bo przyszły specjalnie dla nas szyte mundury Poczty Polskiej.

Pamiętam, jak chodziliśmy z Borysem [Szycem - red.] po planie, a tam odtworzona Poczta Gdańska. W pewnym momencie chwytamy list, patrzę, że jest polski adres, ręczne pismo i Borys się nagle zorientował, że na innej kopercie jest inny adres. To nie jest tak, że ktoś automatycznie pisał to samo, tam może trzydzieści osób pisało i robiło dwieście kopert dziennie i potem to mieszali. To było imponujące.

ycipk-1e3ifq

Czy showrunner Peter Bowker był na planie?

Nie, nie spotkałem go. Być może był, przy tak dużym planie cały czas ktoś jest. Ale jestem pod wielkim wrażeniem jego sprawności. To, jak on wszystko skonstruował, wymyślił, jak dopisywał teksty. Potem mieliśmy jeszcze tak, że pojawiła się seria dopisanych fragmentów, i to było świetne. Na przykład ja gdzieś tam znikam, ktoś zza drzwi mi odpowiada – tego nie było na planie, pojawiło się potem i kurde, jak to pięknie pasuje. Facet obejrzał to, co było zmontowane, i stwierdził: "O, tu się coś przyda". To taki sposób pracy, którego nie znałem wcześniej.

Materiały prasowe
Podziel się

Zobacz też: "Świat w ogniu: Początki": polscy aktorzy szturmem podbijają zagraniczne ekrany

Czyli u nas się tak nie pracuje?

Brytyjczycy dorobili się pewnych rzeczy, które są fajne i wydaje mi się, że one mogą zaistnieć dopiero wtedy, jak się wytworzy specjalną etykę tej pracy. Pracując na Zachodzie, człowiek doświadcza niezwykle uporządkowanego świata, wszystko ma swoje miejsce. Czasami to jest przesada, czasami za dużo zachodu wokół jakiejś pierdoły, ale to działa. Po prostu mają porządek i wszystko jest jasne.

Świat w ogniu: Początki startuje 10 listopada o godz. 21:30 na Epic Drama

0
komentarze
Głosuj
Głosuj
0
Wow!
0
Ważne
0
Słabe
0
Straszne
Trwa ładowanie
.
.
.

ycipk-1e3ifq

ycipk-1e3ifq
ycipk-1e3ifq