Irena Dziedzic była agentką?

TW „Marlena” - taki według IPN był pseudonim Dziedzic jako agentki bezpieki. W aktach Instytutu zachowały się kopie pokwitowań odbioru pieniędzy oraz zapisy oficera prowadzącego o nazwisku Lipiński.

Materiały te według IPN dowodzą, że Irena Dziedzic w latach 1958-1966 była współpracownikiem PRL-owskich służb specjalnych.

Zachowały się pokwitowania odbioru od SB 6 tysięcy złotych wypłaconych „w związku z wyjazdem do Paryża”. Dziedzic miała też wziąć od bezpieki 9 tysięcy złotych pożyczki, którą oddała dopiero po 4 latach.

– Taka nieoprocentowana pożyczka z funduszu operacyjnego była rzadkością, wymagała zgody na najwyższym szczeblu – podkreślił w rozmowie z PAP prokurator Jarosław Skrok z IPN.

Do współpracy miał zwerbować Irenę Dziedzic funkcjonariusz kontrwywiadu MSW o nazwisku Lipiński. Według IPN zaproponował jej, by przekazywała informacje o dziennikarzach z Zachodu i kontaktach z nimi obywateli PRL.

Dziedzic miała się zgodzić i przekazać „wiele informacji o charakterze operacyjnym” m.in. o poecie Adamie Ważyku, romansie koleżanki z pracy czy wyjeździe kolegi do RFN

Irena Dziedzic przed sądem prowadzącym jej proces zaprzecza tym informacjom. Twierdzi, że dokumenty IPN nie są wiarygodne.

– W tych papierach wszystko jest przedstawione w esbeckiej interpretacji – oświadczyła na sali sądowej. I dodała, że pokwitowania odbioru pieniędzy mogą być sfałszowane, bo często rozdawała autografy. By rozwiać te wątpliwości, na temat autentyczności podpisów dziennikarki wypowiedzą się przed sądem biegli od grafologii.